Υπάρχει μια παρεξήγηση γύρω από την ψυχοθεραπεία.
Ότι μας βοηθάει να αντέχουμε.
Να διαχειριζόμαστε καλύτερα.
Να προσαρμοζόμαστε, ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε.
Και σε έναν βαθμό, αυτό ισχύει.
Αλλά όχι με τον τρόπο που συχνά εννοείται.
Η ψυχοθεραπεία δεν υπάρχει για να μας κάνει να υπομένουμε καταστάσεις που μας
φθείρουν.
Ούτε για να μας προσαρμόζει σε κάτι που μέσα μας δε ταιριάζει.
Δεν είναι ένα εργαλείο για να γίνουμε πιο “λειτουργικοί” μέσα σε οτιδήποτε.
Γιατί δεν χρειάζεται να αντέχουμε τα πάντα.
Κάποιες φορές, αυτό που μοιάζει με δυσκολία δεν είναι αδυναμία.
Είναι ένδειξη.
Ένδειξη ότι κάτι δεν μας χωράει πια.
Ότι κάτι μας πιέζει περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να αγνοήσουμε.
Και η ψυχοθεραπεία δεν έρχεται να το καλύψει αυτό.
Έρχεται να μας φέρει πιο κοντά σε αυτό.
Χωρίς να το μαλακώσει.
Χωρίς να το εξηγήσει γρήγορα για να φύγει.
Αλλά για να μπορέσουμε να το δούμε.
Και όταν κάτι αρχίζει να φαίνεται καθαρά, δεν μπορεί να μείνει ίδιο.
Μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε διαφορετικά μια σχέση.
Μια δουλειά.
Έναν τρόπο που ζούμε.
Το κοινωνικό σύνολο.
Και αυτό δεν είναι πάντα άνετο.
Γιατί η επίγνωση δεν μας κρατάει απαραίτητα εκεί που ήμασταν.
Μας φέρνει πιο κοντά σε επιλογές.
Και οι επιλογές έχουν κόστος.
Η ψυχοθεραπεία δεν αποφασίζει για εμάς.
Αλλά δεν μας αφήνει και να μη βλέπουμε.
Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, κάτι ακόμα αλλάζει.
Δεν απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους.
Δεν γινόμαστε πιο “κλειστοί” ή απομονωμένοι.
Αντίθετα, αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε πιο καθαρά πού υπάρχει σύνδεση και πού όχι.
Και τελικά ίσως αυτό μας φέρει πιο κοντά.
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι για να μάθουμε να αντέχουμε τα πάντα.
Είναι για να αρχίσουμε να βλέπουμε τι αξίζει να μείνει και τι όχι —
και να μπορούμε, σιγά-σιγά, να στεκόμαστε με αυτό.
