Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην ψυχοθεραπεία χωρίς να ξέρουν τι θα συναντήσουν.
Και συχνά φοβούνται ότι θα πρέπει να πουν τα “σωστά” πράγματα ή να εξηγήσουν τον εαυτό τους με έναν τρόπο που να βγάζει νόημα.
Δεν χρειάζεται.
Σε μια συνεδρία ψυχοθεραπείας δεν έρχεσαι για να τα πεις σωστά.
Έρχεσαι όπως είσαι εκείνη τη στιγμή — μπερδεμένο, κουρασμένο, θυμωμένο ή και χωρίς λόγια.
Κάποιες φορές θα μιλήσεις.
Κάποιες φορές δεν θα ξέρεις τι να πεις.
Και αυτό δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λυθεί.
Η σιωπή, η αμηχανία, η δυσκολία — είναι ήδη μέρος της θεραπείας.
Στη συνθετική ψυχοθεραπεία δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος που “πρέπει” να γίνει η διαδικασία.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στο πώς εκφράζεσαι.
Αυτό που υπάρχει, είναι ένας χώρος όπου μπορείς να αρχίσεις να βλέπεις πιο καθαρά τι συμβαίνει μέσα σου.
Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Μπορεί να έρθεις σε επαφή με πράγματα που αποφεύγεις καιρό.
Συναισθήματα που δεν είχαν χώρο.
Κομμάτια σου και πλευρές σου που δεν είχες μάθει να ακούς.
Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας περιμένοντας να πάρουν απαντήσεις.
Να καταλάβουν γρήγορα τι τους συμβαίνει.
Να νιώσουν καλύτερα.
Και είναι λογικό.
Η ψυχοθεραπεία όμως δεν λειτουργεί έτσι.
Δεν είναι μια διαδικασία όπου κάποιος θα σου πει τι να κάνεις για να “φτιάξεις” τη ζωή σου.
Ούτε ένας χώρος όπου πρέπει να αποδείξεις ότι προσπαθείς αρκετά.
Είναι μια διαδικασία που σε φέρνει, μερικές φορές αργά και σιωπηλά, σε επαφή με αυτό που ήδη υπάρχει μέσα σου.
Και αυτό μπορεί να φέρει αντίσταση.
Μπορεί να έρθεις και να μη θέλεις να μιλήσεις.
Να νιώθεις ότι “δεν έχει νόημα”.
Ή ότι δεν αλλάζει κάτι.
Και αυτό είναι επίσης μέρος της διαδικασίας.
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μια ευθεία γραμμή.
Έχει μπρος-πίσω.
Έχει στιγμές που κάτι ανοίγει και στιγμές που όλα μοιάζουν κλειστά.
Αλλά μέσα σε αυτή τη διαδρομή, αν υπάρχει χώρος και χρόνος, κάτι αρχίζει να μετακινείται.
Όχι απότομα.
Όχι θεαματικά.
Αλλά ουσιαστικά.
Η θεραπευτική σχέση δεν είναι για να σε διορθώσει.
Είναι για να σε συνοδεύσει.
Και μέσα σε αυτή τη σχέση, σιγά-σιγά, μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται κάτι απλό αλλά ουσιαστικό:
ένα αίσθημα ασφάλειας.
Στη δουλειά μου, αυτό που βλέπω συχνά είναι ότι οι άνθρωποι δεν δυσκολεύονται να μιλήσουν, αλλά να νιώσουν ασφαλείς για να το κάνουν κι αυτό είναι είναι σπουδαίο ξεκίνημα.
Ίσως τελικά αυτό είναι που συμβαίνει μέσα σε μια συνεδρία ψυχοθεραπείας:
δημιουργείται ένας χώρος όπου μπορείς ν σε συναντήσεις, χωρίς να χρειάζεται να σε πιέσεις να γίνεις κάτι άλλο.
Αν αναρωτιέσαι τι να περιμένεις από μια ψυχοθεραπεία ή αν είναι κάτι που σου ταιριάζει, ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι να έχεις όλες τις απαντήσεις πριν ξεκινήσεις.
Ίσως αρκεί να υπάρξει μια μικρή διάθεση να δεις τι μπορεί να συμβεί.
Πηγές
Carl Rogers – On Becoming a Person
Irvin Yalom – The Gift of Therapy
Norcross & Goldfried – Handbook of Psychotherapy Integration
